• Δανάη

    [Δανάη] Κεφάλαιο 10ο

    Κατεβαίνω τις σκάλες, και φτάνω στο ισόγειο. Κοιτάω από το παράθυρο, και βλέπω το μεγάλο αμάξι του θείου Αυγουστίνου να σταματάει στην αυλή. Ακολουθεί του Γιώργου, του νονού του ξάδερφου μου, του Γιάννη. Αν και μερικά χρόνια μικρότερος από εμένα, με προσέχει. Παίζαμε με τα παιχνίδια του πέρσι, ενώ οι μικρές, δίδυμες αδελφές του παίζανε με τα χώματα. Αλλά εμείς…

  • Δανάη

    [Δανάη] Κεφάλαιο 9ο

    «Αδερφέ... τα καλύτερα χάνεις εδώ μέσα!» φώναξα ειρωνικά, πριν με αναλάβουν οι υπεύθυνοι. Η μάνα μου δεν εμφανίστηκε ποτέ. Δεν θέλει να χαλάσει το καλό προφίλ της οικογενείας μας, έχουμε ένα όνομα να υπερασπιστούμε. Ο Γιώργος, ο αδερφός μου, είπε ότι έχει πολλή δουλειά, αλλά εγώ ξέρω τη μάνα μου καλύτερα από τον καθένα.

  • Δανάη

    [Δανάη] Κεφάλαιο 8ο

    Πριν από έναν μήνα αρραβωνιαστήκαμε, και το Ανσί αποτελεί τον πρώτο προορισμό μας. Σε εφτά ημέρες παίρνουμε το αεροπλάνο από Λυών για Ελλάδα. Μας περιμένουν πως και πως, όπως και εμείς άλλωστε. Ειδικά την Κατερίνα, που μόλις άκουσε τις ιδιαιτερότητές της ο Αυγουστίνος, την αγάπησε προτού καν ακόμη τη γνωρίσει.

  • Δανάη

    [Δανάη] Κεφάλαιο 7ο

    Εκεί γνωριστήκαμε. Έτυχε να μπω στο βιβλιοπωλείο του, με σκοπό να βρω ένα βιβλίο σχετικά με τη γαλλική κουζίνα και συνταγές που γευόμουν στα εστιατόρια του Παρισιού και ήθελα να τις επιχειρήσω και μόνη μου. Μου πρότεινε να μου μαγειρέψει εκείνος την αγαπημένη του σπεσιαλιτέ.

  • Δανάη

    [Δανάη] Κεφάλαιο 6ο

    Συνεχίζω να τη μαθαίνω· για τον στόχο μου. Θα έρθω και εγώ εκεί που είσαι, αλλά όχι για σένα, για μένα. Ο τρίτος και τελευταίος χρόνος της σχολής μου μπορεί να γίνει στο Παρίσι, και ήδη ονειρεύομαι τον πύργο του Άιφελ και το Λούβρο. Τη Σακρέ-Κερ και τα μικρά παριζιάνικα μαγαζάκια που στολίζουν τους δρόμους. Δεν θα σε δω. Και…

  • Δανάη

    [Δανάη] Κεφάλαιο 5ο

    Καταπίνω το σάλιο μου και τον κοιτάω. Είναι σοβαρά τα πράγματα... Του προτείνω να πάω και εγώ, αλλά αυτός αρνείται, λέει ότι πρέπει να παρακολουθήσω τη σχολή μου. Επειδή πέρασα όλα τα μαθήματα του πρώτου εξαμήνου, δεν σημαίνει ότι πρέπει να το αφήσω.

  • Δανάη

    [Δανάη] Κεφάλαιο 4ο

    Είμαστε μαζεμένοι όλοι. Ο Παναγιώτης, ο μεγάλος μου αδερφός, και ο Νίκος, ο μεσαίος της οικογενείας, μαζί με τη Χριστίνα, τη σύζυγό του. «Άντε και μέχρι του χρόνου χαρές στην οικογένεια!» μας πετάει ο Νίκος και τον κοιτάμε όλοι σαν χαζοί. Πρώτη αντιδρά η μητέρα μου, η οποία πλησιάζει τον Νίκο και τη Χριστίνα και τους εύχεται ολόψυχα το μωρό…

  • Δανάη

    [Δανάη] Κεφάλαιο 3ο

    Σηκώνομαι από το κρεβάτι και κοιτάζω το δωμάτιο όπου βρισκόμουν... Δεν μου θυμίζει τίποτα. Πανικοβάλλομαι, δεν είναι κανείς εδώ. Το δωμάτιο μοιάζει παλιό, με παλιό κρεβάτι, ντουλάπες, διακοσμητικά. Παραπατάω

  • Στεφανία

    [Στεφανία] Κεφάλαιο 4ο

    Έχοντας μαζέψει μόνο τα απαραίτητα, αφήνω το κινητό μου και τον υπολογιστή μέσα σε μια τσάντα πλάτης, απενεργοποιημένα και τα δύο, πάνω στο κρεβάτι μου. Κοιτάω τριγύρω το διαμέρισμα που με φιλοξενούσε τόσα χρόνια. Ένας κόμπος στο στομάχι για το άλμα πίστης που ετοιμάζομαι να κάνω. Μερικά δάκρυα αναβλύζουν στα μάτια μου, και οι δεύτερες σκέψεις κάνουν την εμφάνιση τους.

  • Στεφανία

    [Στεφανία] Κεφάλαιο 3ο

    0 Επιμέλεια: Anastasia Neraidoni Stathopoulou Illustration: Dimitra Adamopoulou (Dimi Adam) Οι ανάσες μας βαριές και ο συγχρονισμός ικανοποιητικός, σαν δύο καλολαδωμένες μηχανές που δουλεύουν συμπληρωματικά η μία για την άλλην. Ο Κώστας έχει μάθει το σώμα μου και εγώ το δικό του, και σύντομα αισθάνομαι το ρίγος της στιγμής, και μια γλυκιά ευφορία να κατακλύζει το σώμα μου με άμεσο…