Ειρήνη Πατατανέ

Οχτώ λέξεις πριν την καληνύχτα

   Τα φώτα της πόλης κάνουν τα μάτια μου να τσούζουν. Δεν θυμάμαι να υπήρξαν πιο έντονα ποτέ. Σταματάω το αμάξι και βάζω χειρόφρενο μέσα στην μέση του δρόμου. Δεν υπάρχει κανείς πίσω μου ή μπροστά μου. Κλείνω τα μάτια. Αν ήμουν δολοφόνος, σκέφτομαι, που θα πήγαινα να κρυφτώ; «Τι έπαθες;», η φωνή του Ηλία διακόπτει τις σκέψεις μου, κάνοντάς με να προσγειωθώ πίσω στην πραγματικότητα. Γυρίζω το κεφάλι μου για να τον κοιτάξω, την στιγμή που ακούγεται μια κόρνα, την οποία διαδέχεται μια γυναικεία φωνή που βρίζει.

   Βάζω μπροστά, χωρίς να πω λέξη και κατευθύνω το αυτοκίνητο σε ένα άδειο πάρκινγκ κάποιου εμπορικού καταστήματος. Σβήνω, ξανά, την μηχανή και στρέφω την προσοχή μου στον Ηλία, ο οποίος μοιάζει να ανησυχεί πραγματικά. Με κοιτάει με ένα βλέμμα γνήσιας, ή και όχι, λύπης. Απλώνει το χέρι του και με χαϊδεύει, απαλά, στο αριστερό μου μάγουλο, διώχνοντας μερικές τούφες μαλλιών από το δέρμα μου. «Είσαι καλά;», με ρωτάει γλυκά, τόσο γλυκά που νομίζω πως έχω ναυτία.

   Το χέρι του δεν έχει σταματήσει να αγγίζει το μάγουλό μου, γεγονός που μου προκαλεί εκνευρισμό. Ξεροκαταπίνω και απομακρύνω το πρόσωπό μου από το άγγιγμά του. Με την άκρη των ματιών μου, τον βλέπω να αναστενάζει. «Τον είδες να μπαίνει στο δωμάτιο;», ρωτάω και νιώθω τις λέξεις μου να βγαίνουν αιχμηρές. «Είναι η τέταρτη φορά που με ρωτάς το ίδιο πράγμα, Έλσα.», κοιτάει έξω από το παράθυρο, στο αχανές σκοτάδι κι εγώ νιώθω να με λούζει κρύος ιδρώτας.

   «Είναι η τέταρτη φορά που αποφεύγεις να απαντήσεις.», ψιθυρίζω και κοιτάω τα ρούχα μου. Το φόρεμά μου είναι κόκκινο, τα πόδια μου είναι κόκκινα. Ανεβάζω το βλέμμα μου στα χέρια μου. Είναι και εκείνα κόκκινα. Τα φέρνω κοντά μου και η ανάμνηση του Άρη πάνω μου, μου προκαλεί μια επιθυμία να ουρλιάξω. Δεν καταλαβαίνω για πότε τα μάτια μου γεμίζουν με δάκρυα. Είναι η πρώτη φορά που κλαίω από τότε που τον βρήκα όπως τον βρήκα σε εκείνο το αναθεματισμένο πάρτι.

   Κατεβάζω το παράθυρο δίπλα μου και παίρνω βαθιά ανάσα. Νιώθω το δροσερό αέρα να γεμίζει τα πνευμόνια μου. Ο Ηλίας βγάζει από την τσέπη του ένα πακέτο τσιγάρα, αρπάζει ένα και το ανάβει γρήγορα. Έχει ταραχτεί, το ξέρω. Μόνο τότε καπνίζει. «Πες μου τι συνέβη.», τον παρακαλάω και χώνω το χέρι μου μέσα στο δικό του. Με κοιτάει βουρκωμένος, αλλά δεν μιλάει. Φυσάει τον καπνό στο πρόσωπό μου και μου σφίγγει το χέρι. «Είμαστε φίλοι, Ηλία, έτσι;», δεν ξέρω αν άκουσε τι του είπα μέσα στα αναφιλητά μου, αλλά κουνάει καταφατικά το κεφάλι, την ώρα που κι άλλα δάκρυα του καλύπτουν το πρόσωπο.

   Έχω πειστεί πως κάτι δεν πηγαίνει καλά, αλλά τα λόγια που βγαίνουν από τα χείλη του αμέσως μετά, με πλακώνουν με φόρα και αισθάνομαι το κεφάλι μου να συνθλίβεται. Επιβεβαιώνει, πανηγυρικά, το προαίσθημά μου. «Συγγνώμη…», ψιθυρίζει και με παίρνει αγκαλιά. «Ήταν λάθος, λάθος ήταν…», μουρμουρίζει με το πρόσωπο κρυμμένο μέσα στα μαλλιά μου. Απομακρύνω το σώμα μου και κολλάω την πλάτη στη πόρτα πίσω μου. Πρέπει να φαίνομαι πολύ τρομαγμένη, αν κρίνω από το πώς με κοιτάει κι εκείνος. «Γιατί ζητάς συγγνώμη;», ρωτάω, αν και ξέρω, ήδη, την απάντηση.

   Παρατηρώ πως τα χέρια του τρέμουν. Το μυαλό μου γυρνάει πίσω, στην ερώτηση που είχα κάνει στον εαυτό μου προηγουμένως. Αν ήμουν δολοφόνος δεν θα κρυβόμουν, συλλογίζομαι. Ακουμπάω το χέρι μου στην πόρτα και την ανοίγω. Πέφτω στο έδαφος, όμως σηκώνομαι γρήγορα και αρχίζω να τρέχω. Ο Ηλίας με ακολουθεί. Δεν φαντάζομαι να κατάφερα να πάω μακριά. Λίγο πριν βγω στον δρόμο με έπιασε από το φόρεμα και με έριξε κάτω. Άρχισε να με χτυπάει με μανία, κραυγάζοντας λέξεις που δεν έβγαζαν νόημα μεταξύ τους.

   Τελικά, δεν ήμασταν και τόσο φίλοι. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι να ακούω, είναι κλάματα, ουρλιαχτά και την φωνή του να μου ψιθυρίζει καληνύχτα.      

Ονομάζομαι Πατατανέ Ειρήνη και είμαι φοιτήτρια Βιολογίας. Ασχολούμαι με την συγγραφή από πολύ μικρή ηλικία και έχω δημοσιευμένα λογοτεχνικά κείμενα στην ιστοσελίδα Phylosofia on. Εκτός, όμως, από διηγήματα, γράφω και σενάρια, ένα εκ των οποίων είχε γίνει ταινία μικρού μήκους όταν ήμουν στην ηλικία των δεκαπέντε ετών.
Facebook account της Ειρήνης Πατατανέ

Λάτρης των βιβλίων και της συγγραφής μικρών ιστοριών, ένα ωραίο πρωινό πριν μερικά χρόνια ξεκίνησα να ανεβάζω υλικό σε ένα παλαιότερο blog. Μέχρι που δημιούργησα το παρόν blog, και υποσχέθηκα στον εαυτό μου σιγά σιγά να γεμίσει αυτός ο "μελαγχολικός κήπος" με ιστορίες αντί για άνθη. Ελπίζω να τα καταφέρουμε! Για μένα η έκφραση μέσω των τεχνών είναι πολύ σημαντική για όλους μας! Ακόμα καλύτερα όταν συζητάς με κάποιον για αυτήν!! <3

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *